Mattias Vanderhoydonks volgde, na zijn Grieks-Latijnse humaniora, een opleiding ‘morele dienstverlening’. Die studie omvatte ‘een uitgebreide inleiding in de wijsbegeerte’. Sinds zijn vervroegd pensioen houdt hij zich opnieuw intensief met fiolosofie bezig, in het bijzonder met filosofische raadsels zoals ‘de leugenaarsparadox’, ‘de zogeheten ontologische bewijzen’ van Descartes en Leibniz (en de reactie daarop van Immanuel Kant) en ‘het befaamd bewijs’ van Anselmus van Canterbury. Van zijn hand verschenen: De Leugenaarsparadoks uit de wereld geholpen (1998), Cryptisch godsbewijs (2001), Taalmisbruik (2005, met een voorwoord van professor Jaap Kruithof)

Zijn boek