Jan Houtekiet is een stroper, vagebond, zwerver en dief, die God noch gebod kent, een mannetjesputter op wie alle vrouwen vallen. Op een onvruchtbaar stuk grond, buiten de greep van elke burgerlijke of kerkelijke autoriteit, bouwt hij een nieuwe gemeenschap op waarin iedereen in volle vrijheid leeft. Langzaam groeien uit deze gemeenschap zelf nieuwe normen. Slechts aarzelend gaat Houtekiet in op de vraag naar een eigen kerkhof, een kerk, een pastoor. Als het ingezeten leven hem verveelt, laat hij vrouwen en kinderen in de steek en gaat hij weer voor een paar jaar op pad. Pas bij zijn terugkeer maakt de doodzieke Iphigénie, zijn ‘andere’ vrouw, hem duidelijk wat liefde is en wat ze in het leven van de mens betekent. Haar dood wekt bij hem een metafysisch bewustzijn en brengt hem tot een eenzame, kosmische meditatie over het raadsel van het leven. De heidense Houtekiet belichaamde voor Walschap de triomf van de absolute morele vrijheid en zelfbeschikking. Houtekiet, dat was Walschap in het diepst van zijn gedachten.

Een scholier over Houtekiet na de verplichte lectuur van de roman
Het boek bleek, totaal tegen mijn verwachting in, toch een zeer goed en boeiend verhaal te bevatten. Op al die vergeelde bladzijden is Walschap er in geslaagd een duidelijk beeld van de invloed van kerk, adel en gerecht in die tijd te schetsen. Hij slaagde er ook in deze niet zo interessante materie te vertellen in een ontzettend boeiend verhaal. Ik had het niet verwacht, maar als ik nog eens in de bibliotheek kom, zal ik zeker zoeken naar het vervolg, 'Nieuw Deps' genaamd. Mijn mening over oude, vergeelde boeken is door het lezen van dit boek zeker een beetje bijgeschaafd!


luister hier naar de stem van Walschap